Zgjedhjet europiane: Kah don me shkue Europa

 

bugajski

Janusz Bugajski / Dita

Zgjedhjet e ardhshme parlamentare të BE-së do të tregojnë se në cilin drejtim po shkon Evropa: Drejt ringjalljes apo ndarjes. Ato mund të përforcojnë populizmin anti BE, të ringjallin partitë tradicionale pro BE, ose thjesht të përkeqësojnë konfliktet përkrahëse. Për herë të parë në histori, zgjedhjet parlamentare të BE-së janë bërë arenë e emocioneve politike.

Votuesit nga çdo vend i BE-së do të zgjedhin Parlamentin e ri Evropian më 23-26 maj, përfshirë këtu edhe Mbretërinë e Bashkuar pas shtyrjes shtatë mujore të Brexit. Parlamenti i BE-së i përbërë nga 751 anëtarë, e që zgjidhet çdo pesë vjet, është institucioni i vetëm evropian përfaqësues i drejtpërdrejtë, edhe pse pjesëmarrja mesatare e votuesve në votimet e mëparshme mezi arrin në 43%. Parlamenti ka autoritetin që të ndryshojë, refuzojë ose miratojë legjislacionin që ndikon në jetën e të gjithë qytetarëve të BE. Ai gjithashtu voton për miratimin e 28 anëtarëve të Komisionit Evropian – pra qeverinë e BE-së.

Që nga votimi pro-Brexit dhe suksesi i partive euroskeptike në disa shtete, kanë rënë kambanat e alarmit se nacionalistët populistë do të dominojnë dhe paralizojnë parlamentin e ri. Liderët nacionalistë po inkurajojnë qytetarët që të votojnë duke pretenduar se ata ofrojnë një “harmoni të re evropiane” që do të kufizonte pushtetin e organeve të BE dhe do të rivendoste sovranitetin e shtetit.

Kjo harmoni u prezantua në një miting në Pragë më 25 prill, të sponsorizuar nga Lëvizja për Europën e Kombeve dhe Lirisë (MENF), një aleancë pan-evropiane e nëntë partive nacionaliste, që kërkon frenimin e emigracionit masiv dhe rikuperimin e sovranitetit kombëtar nga organet e BE. Në aleancë përfshihen Partia Çeke për Lirinë dhe Demokraci (SPD), Partia Hollandeze e Lirisë (PVV), Fronti Nacional Francez(RN), Partia e Lirisë në Austri (FPO) dhe Partia Liga në Itali.

Nacionalistët i shohin zgjedhjet e majit si referendum për të ardhmen e BE-së. Matteo Salvini, Ministri i Brendshëm italian dhe kreu i Partisë “La Liga”, u ka bërë thirrje partive nacionaliste të Parlamentit Evropian që të formojnë një aleancë të re, të cilën Marie Le Pen, lidere e Frontit Nacional e ka pagëzuar “Aleanca Evropiane e Kombeve”. Salvini thirri një takim në Milano më 18 maj për partitë kryesore anti-BE, mes tyre Alternativa për Gjermaninë (AfD), Partia Popullore e Danimarkës (DF) dhe Partinë Finns (PS) dhe pret që ky bllok i ri të formojë koalicionin më të madh parlamentar.

Megjithatë, një përpjekje për të formuar një “ndërkombëtare nacionaliste” ka limitet e saj, sidomos mes fqinjëve me armiqësi historike, paragjykime kulturore dhe ku mbizotërojnë interesa të dukshme kombëtare. Parti nga vende të ndryshme mund të bien dakord me një platformë anti-imigracion, por jo të gjithë populistët kërkojnë të ndjekin Brexit. Ka përçarje mes ekstremistëve, që duan të shpërbëjnë plotësisht Unionin dhe euroskeptikëve që kërkojnë të kufizojnë favoret e zyrtarëve të BE dhe t’u lënë më shumë vendime në dorë parlamenteve kombëtare.

Sondazhet e fundit tregojnë se evropianët nuk janë thjesht të ndarë mes pro-evropianëve dhe nacionalistëve, pasi ka shkallë të shumta në mes dhe shumë votues nuk kanë preferenca të ngurta. Kjo nuk do të thotë që partitë tradicionaliste do të tërhiqen nga zgjedhjet e BE, por populizmi ka kufijtë e tij. Që partitë e “zakonshme” të rifitojnë besimin e publikut, duhet të riformohen dhe të luftojnë për qytetarët e zakonshëm dhe stabilitetin kombëtar në një periudhë pasigurie të thellë publike.

Një sërë zgjedhjesh presidenciale, kombëtare dhe vendore kanë treguar se elektorati mund të mos jetë polarizuar rrënjësisht, por është jashtëzakonisht i paqëndrueshëm. Përgjatë muajve të fundit shumëllojshmëria e partive politike në spektrin politik kanë pasur rezultate më të mira se ç’pritej, përfshirë Të gjelbrit në Gjermani, social-liberalët në Sllovaki dhe ultra të dhjathtët në Spanjë. Një raport i fundit nga Këshilli Europian për Marrëdhëniet me Jashtë (ECFR) zbuloi pothuajse 100 milionë votues të lëkundur pa përkatësi politike, para zgjedhjeve të BE, që formojnë 70% të qytetarëve që pohuan se po planifikojnë të votojnë.

Për më tepër, prioritetet e zgjedhësve ndryshojnë gjatë çdo cikli zgjedhor. Fokusi i mëparshëm mbi imigracionin masiv tani është zhvendosur drejt korrupsionit të qeverive, kujdesit shëndetësor, standardeve të jetesës, papunësisë së të rinjve dhe veçanërisht në Europën Qendrore dhe Lindore emigrimin e profesionistëve të arsimuar.

Prurjet e reja të paparashikuara në politikë, të majtë, të djathtë dhe të qendrës, mund t’i bëjnë pesë vitet e ardhshme, ato më të paqëndrueshmet në historinë e BE-së, edhe pa dramën Brexit në dukje të pafund.

Zgjedhjet gjithashtu do të jenë subjekt i ndërhyrjes së shtetit rus për të ndikuar tek votuesit. Moska po mobilizon rrjetin e gjerë të mediave, lajmet false, platformat sociale dhe mbështetësit e lidhur me mediat për të promovuar radikalizmin, polarizimin, frikën dhe konfuzionin midis elektoratit të BE. Kremlini nuk është i lidhur nga ideologjia, por inkurajon të gjitha ekstremet që të sulmojnë themelet e demokracisë evropiane.

****

 

Dita 18, Albania

EUROPE’S UNPREDICTABLE ELECTIONS

Janusz Bugajski, 17 May 2019

Upcoming EU parliamentary elections will indicate in which direction Europe is heading: revival or rupture.They can reinforce anti-EU populism, revitalize traditional pro-EU parties, or simply exacerbate partisanconflicts. For the first time in the EU’s history parliamentary elections have become an arena of political excitement.

Voters in each EU country will elect a new European Parliament on May 23-26, including the UK following its seven-month Brexit delay. The 751-member EU parliament, elected every five years, is the only directly representative European institution, even though the average voter turnout in previous ballots has barely reached 43%.Parliament has the authority toamend, reject, or pass legislation that affects the lives of all EU citizens. It also votes to approve the 28 members of the European Commission – in effect the EU government.

Since the pro-Brexit vote and the success of Euroskeptic parties in several national elections alarm bells have been ringing that populist nationalists will dominate and paralyze the new parliament. Nationalist leaders are encouraging citizens to vote while claiming that that they are offering a “new European harmony” that would limit the power of EU organs and restore state sovereignty.

This harmony was on display at a rally in Prague on April 25, sponsoredby the Movement for a Europe of Nations and Freedom (MENF), a pan-European alliance of nine nationalist parties dedicated to stopping mass immigration and recovering national sovereignty from EU bodies.They include the Czech Freedom and Direct Democracy Party (SPD), the Dutch Freedom Party (PVV), the French National Rally (RN), Austria’s Freedom Party (FPO), and Italy’s League Party.

Nationalists view the May elections as a referendum on the EU’s future.Matteo Salvini, Italian Interior Minister and leader of the League party, has called on nationalist parties in the European Parliament to form a new alliance, which Marie Le Pen, leader of the French National Rally,has dubbed the European Alliance of Nations.Salvini convened a meeting in Milan on 18 May forall major anti-EU parties, including the Alternative for Germany (AfD), the Danish People’s Party (DF), and the Finns Party (PS), and expects the new bloc to form the largest parliamentary coalition.

However, an attempt to form a new “nationalist international” has its limits, particularly among neighbors with historical resentments and cultural prejudices and where distinct national interests predominate. Parties from different countries may agree on an anti-immigration platform but not all populists seek to emulate Brexit. There are divisions between hardliners who want to fully disband the Union and Euroskeptics planning to curtail the prerogatives of EU officials and restore more decisions to national parliaments.

Recent opinion surveys indicate that Europeans are not simply divided between pro-Europeans and nationalists, as there are numerous gradations in between and many voters do not hold iron-clad preferences. This does not mean that the traditionalist parties will rebound in the EU elections, but that populism has its limits. For the “mainstream” parties to regain public trust they need to recast themselves as reformers fighting for ordinary citizens and national stabilizers in a period of profound public uncertainty.

A series ofrecent presidential, national, and local elections indicate that the electorate maynot be radically polarized but exceptionally volatile. During the last few months a diversity of political partiesacross the political spectrum have scored better than expected, including Greens in Germany, social liberals in Slovakia, and the ultra-right in Spain. A recent report by the EuropeanCouncil on Foreign Relations (ECFR) discovered almost 100 million swing voters uncommitted to any party ahead of the EU elections, forming 70% of citizens who stated that they are planning to vote.

Moreover, voter priorities change during each election cycle. The previous focus on mass immigration has now shifted toward government corruption, health care, living standards, youth unemployment, and particularly in Central-East Europe the emigration of educated professionals. Unpredictable political newcomers, of left, right, and center, could make the next five years the most volatile in the EU’s history, even without the seemingly unending Brexit drama.

The elections will also be subject to Russian state interference to influence voters. Moscow is mobilizing its broad network of media outlets, fraudulent information sights, social platform trolls, and media-connected supporters to promote radicalism, polarization, fear, and confusion among the EU electorate. The Kremlin is not bound by ideology but encourages all extremes to attack the foundations of European democracy.

Shperndaje në: